Stapels van schaamte staren je aan

Lezen Boeken belanden na aankoop in de boekenkast. Of worden het stapels van nog te lezen boeken?

Een stapel van schaamte.
Een stapel van schaamte. Foto Bart Funnekotter

Ze kijken me teleurgesteld aan, misschien zelfs een beetje boos: de boeken die ik de afgelopen tijd kocht, maar nog niet gelezen heb. Normaal gesproken liggen ze verspreid over mijn studeer- en slaapkamer, maar onlangs heb ik ze verzameld en er een stapel van gemaakt – een toren om me voor te schamen, een monument van mijn falen.

Voor de duidelijkheid: hier zitten geen recensie-exemplaren tussen die ik ongevraagd toegestuurd heb gekregen en ook geen cadeaus. Dit zijn allemaal boeken waarvan ik dacht: ja, die wíl ik lezen en die gá ik ook lezen!

Ik zette een foto van de stapel op Twitter – „mijn pile of shame”– en vroeg of dit fenomeen herkenbaar was. Er volgde een stortvloed van reacties van mensen die ook meer boeken kochten dan ze konden lezen. In het Japans blijkt daar zelfs een term voor te zijn: tsundoku.

Lang niet iedereen kampte met hetzelfde gevoel tekort te schieten ten opzichte van de boekenberg. „Ongelezen boeken zijn ook gewoon een mooie manier om schrijvers en uitgevers te steunen”, reageerde iemand. Een andere gretige koper noemde haar stapel heel positief „lonkboeken”.

Soms zit er beleid achter het negeren van een boek, zo bleek. „Sommige boeken kan ik gelijk na kopen lezen, sommigen moeten even liggen en sedimenteren voordat ik er klaar voor ben.” Een geliefde quote was die van boekverzamelaar A. Edward Newton: „The buying of more books than one can read is nothing less than the soul reaching towards infinity.”

Er waren ook lezers die niks begrepen van mijn knagende geweten. „Dan heb je te weinig boeken”, schreef iemand. „ Je moet er zoveel in huis hebben dat ze je aankijken van: nee, wij begrijpen wel dat je niet aan ons toekomt.”