Recensie

Recensie Media

‘The Pentaverate’ is serieus, satirisch en melig tegelijk

Serie Mike Myers’ serie ‘The Pentaverate’ werd geen hit op Netflix. Toch is het een interessante en geslaagde productie. Het zit vol spot en zelfspot over de door complottheorieën vergiftigde samenleving en mediawereld. Dat het slot zwak is, doet aan de lol niets af.

Mike Myers als Ken Scarborough, Lydia West als Reilly Clayton en Mike Myers als Anthony Lansdowne in ‘The Pentaverate’.
Mike Myers als Ken Scarborough, Lydia West als Reilly Clayton en Mike Myers als Anthony Lansdowne in ‘The Pentaverate’. Foto Netlix

Er valt veel te grinniken om de nieuwe Netflix-serie The Pentaverate van de Canadese komiek Mike Myers – al vonden de meeste critici er geen klap aan. De zes delen van de satire werden in mei allemaal in een keer op het streamingkanaal gezet.

Ik wil graag een lans voor de Pentaverate breken omdat ik hem wel grappig vond, net als veel kijkers die online hun oordeel gaven. Myers’ nieuwe serie zit vol spot en zelfspot over de door complottheorieën vergiftigde samenleving en mediawereld. Die thematiek maakt de productie interessant, in tegenstelling tot Mike Myers’ vorige film The Love Guru, een lamme seksgrappenrolprent. Dat er steeds snel en veel grappen langskomen, van scherp tot poep-en-pies, vind ik, anders dan de critici, juist stimulerend. The Pentaverate is serieus, satirisch en melig tegelijk.

Een geheim complot tegen complottheorieën, zo zou je de serie kunnen beschouwen. Want The Pentaverate is de naam van een geheim genootschap van vijf (penta in het Latijn) slimme (rijke) mensen en wetenschappers, die met de wetenschappelijke waarheid (verate) de samenleving vooruit willen helpen. Zoals Jeremy Irons in het introfilmpje uitlegt, bestaat het genootschap al sinds de middeleeuwen, toen vijf slimmerds doorhadden dat de pest geen straf van God was, maar een door vlooien overgebrachte ziekte. Ze werden als gevaarlijke ketters vervolgd, dus sindsdien opereren ze in het geheim. Ze kiezen steeds nieuwe slimmeriken – vier van de vijf nu worden, specialiteit van Myers, door hemzelf gespeeld.

Whodunit

Met de moeizame poging een nieuw lid te werven, een zwarte sterrenkundige die op het punt staat de klimaatcrisis op te lossen, begint de serie. Hij wordt ontvoerd. Om zijn verdwijning te maskeren, wordt de buitenwereld wijs gemaakt dat hij stierf terwijl hij een nieuwe internetuitdaging uitprobeerde: je eigen anus kussen. Myers laat even zien hoe verschillende kranten in de VS dat nieuws brengen (He focused on the wrong star, meldt een tabloid).

Tegelijkertijd volgen we een bijna afgedankte oude Canadese tv-nieuwsreporter, ook gespeeld door Myers, die voor een reportage met een jonge zwarte cameravrouw het geheime hoofdkwartier van de Pentaverate binnendringt met hulp van een ‘complottheoreticus’ (ook een toprol van Myers). Dat is allemaal hilarisch.

Net als het gedoe in het hoofdkwartier van het genootschap, waar de beveiligers een soort pauselijke Zwitserse garde zijn, met pluimhelmen en lansen, in een verder volledige sciencefictionomgeving waar een superintelligente computer met bewustzijn advies geeft. Een wijze heks (Jennifer Saunders), gearriveerd per hyperloop-ondergrondse ‘The Musk’ (een grap op Elon Musk, die zulke treinen ontwikkelt) ontdekt dat het vijfde, te vervangen genootschapslid vermoord is. Met een gif dat zijn bruine ogen blauw maakt. Inderdaad, van de hit ‘Don’t It Make My Brown Eyes Blue’ van Crystal Gayle. Vanaf dat moment wordt het ook nog een krankzinnige whodunit. Tot zover een deel van deel een van de ten onrechte versmade serie. Verderop worden ook Netflix-pogingen sommige komedies zedig te houden bespot, en wordt mediamogul Rupert Murdoch te kakken gezet. Dat het slot zwak is, doet aan de lol niets af.