FKA Twigs

Foto Orograph

Interview

FKA Twigs: ‘Ik mis het constant in beweging zijn’

Nieuw album Op ‘Caprisongs’ maken de duistere klankbrokken van haar eerdere albums plaats voor lichtvoetige liedjes. „Nu we een glimp van hoop voelen, wilde ik een soundtrack voor de toekomst maken.”

Als feestjes niet mogen, dan maak ik een feestelijk album, besloot de Britse zangeres/danseres FKA Twigs. Op een feest komen gasten, dus voor haar nieuwe album Caprisongs nodigde ze zangeressen, producers, zangers en rappers uit, om samen een statement te maken: tegen getob, voor vrolijkheid.

Zo biedt dit derde album van FKA Twigs (Tahliah Barnett, 34) een verrassend optimistische collectie songs. Anders dan de duistere klankbrokken van haar vorige albums zijn de liedjes nu soepel en lichtvoetig, met hier en daar een ontregelend geluidseffect. Haar hoge, lichte stem, die vaak buiten adem lijkt, buitelt door de stuiterende ragga van ‘Papi Bones’, de heupwiegende house van ‘Tears In The Club’ (met The Weeknd) en de ballade ‘Darjeeling’.

Op deze middag zit Barnett thuis in Londen, op een rode bank met een teckel op schoot. Via een videoverbinding vertelt ze over haar ervaringen van de afgelopen twee jaar, toen weinig mogelijk was, maar ze wel muziek kon maken.

De vraag is of de stemming die ze op het album laat horen een afspiegeling was van hoe ze zich voelde, of van hoe ze zich wílde voelen. Ze antwoordt beslist: „Van hoe ik me zou wíllen voelen, absoluut. Ik voelde me verantwoordelijk tegenover mijn luisteraar om zeker niet mijn ware stemming weer te geven.” Ze lacht breed.

FKA Twigs (Formerly Known As Twigs) werd ongeveer acht jaar geleden bekend door haar compromisloze muziek en fysieke souplesse. Op het podium boog ze zich achterover en zong in een microfoon die op de grond lag. Ze danste langs een paal, ze tapdanste, ze krioelde over en onder mededansers door. Haar shows zaten vol met visuele vondsten.

De afgelopen twee jaar, waarin Barnett niet kon dansen en optreden, verwerkte ze de nasleep van haar relatie met de Amerikaanse acteur Shia LaBeouf. Begin vorig jaar deed ze aangifte tegen LaBeouf, die haar ‘fysiek en verbaal’ had mishandeld. De zaak loopt nog. Het afgelopen jaar sloot Barnett zich samen met onder anderen actrice Michaela Coel aan bij een hulporganisatie die zich inzet voor Afrikaans-Britse slachtoffers van huiselijk geweld.

Haar persoonlijke ervaringen wilde FKA Twigs niet delen op haar nieuwe album. In bedekte termen verwijst ze ernaar. Zoals in ‘Lightbeamers’ dat ze fluisterzingt als een wiegelied, maar waarin ze een pijnlijke boodschap overbrengt: „Did you give yourself away, again? Don’t do it again.”

Aan die schrille woorden geeft ze een ‘positief tegenwicht’, zegt ze, door te zingen: „Lay down your fears, baby.”

En ze adviseert de luisteraar: „Makе a list of the truth/ Put down the things that make you you.” Ze raadt aan er regelmatig naar te kijken, in je telefoon: „Put it in your phone, read it when you’re down and out.”

Dat doet ze zelf ook, vertelt ze, zij schrijft haar ‘lijstje’ in een notitieboekje dat ze bij zich draagt. Zo ontstond de belangrijkste boodschap van Caprisongs, aan Barnett zelf en aan haar publiek: vertrouw op jezelf.

Met de lichtere stijl van de muziek op Caprisongs, liep FKA Twigs vooruit op de culturele omslag als gevolg van het opheffen van de lockdown. „Nu we een glimp van hoop voelen over de toekomst, lever ik graag de soundtrack die daarbij hoort. Al maakte ik deze nummers terwijl ik opgesloten zat.” Ze wijst op haar woonkamer. „In de lockdown zat ik hier in mijn eentje muziek te maken. Dat waren lange en eenzame dagen.” Daarom besloot ze met andere muzikanten samen te werken. „We konden elkaar niet ontmoeten. Maar al sprak ik iemand per telefoon, dat gaf me al steun.”

Did you give yourself away, again? Don’t do it again

Als producer vroeg ze El Guincho, bekend van zijn werk voor de Spaanse superster Rosalía. Ze werkte opnieuw samen met producer/zangeres Arca, aan de bitterzoete ‘Thank You Song’ („I wanted to die, I’m just being honest/ No longer afraid to say it out loud”) en vroeg zangeres Jorja Smith om samen een ode aan Londen te bedenken, want hoewel Barnett opgroeide op het platteland van Gloucestershire, is ze inmiddels een ‘stadsmeisje’. „‘Darjeeling’ is een liefdeslied over waar we vandaan komen, en wie we geworden zijn”, zegt ze. „De wandelingen naar school, spelletjes op straat, de uren in je eentje, luisterend naar nieuwe liedjes. Al die dingen die je hebben gemaakt tot wie je nu bent.”

Niet lang voor de lockdown gaf FKA Twigs met een grote groep dansers en muzikanten een indrukwekkend concert in Carré in Amsterdam. Ze heeft optreden gemist, zegt ze. Wat miste ze vooral? „Mezelf uiten, dat was het voornaamste. En ik mis de andere dansers, mijn ‘familie’. Ik mis het gevoel dat je een show door en door kent, zodat je kunt improviseren en experimenteren met de choreografie. Dat ik een achteroverbuiging deed en dat ik ineens nog verder kwam. Ik mis hoe mijn lichaam voelt, ik hou zo van dansen. Ik mis het constant in beweging zijn.”

Een geliefd muzikaal onderwerp is ‘verdriet in de disco’, denk aan ‘Teardrops’ van Womack & Womack; ‘Tears on the Dancefloor’ van Holly Humberstone of ‘Huilend naar de Club’ van De Jeugd van Tegenwoordig. Samen met The Weeknd schreef FKA Twigs een bijdrage aan deze collectie, ‘Tears In The Club’. Het is een aantrekkelijk onderwerp, zegt ze. Juist door het contrast: „Je bent treurig op een plaats waar iedereen vrolijk is.” Zelf huilt ze makkelijk („Een goeie film kan ik nauwelijks in één keer uitzien”) en ze heeft ook tranen gelaten op de dansvloer. „Natuurlijk. Je hebt niet werkelijk geleefd als je nooit gehuild hebt in de club. Als je het nog niet hebt meegemaakt, stel ik voor dat je het eens probeert. Heel bevrijdend.”