Opinie

Dromenjagers en offerjongens

Carolina Trujillo

Als Ajax en PSV het veld op komen, brengen de camera’s jonge mannen in beeld die het geloof in zichzelf lijken te belichamen, die erop lijken te vertrouwen de beste van de wereld te zijn of dat in ieder geval te kunnen worden. Eigenlijk lopen daar de jongelingen die sinds de mensheid tot geloven in staat is, aan de goden worden geofferd.

Vooral bij spelers die uit verre landen komen, is dat offergehalte hoog. Die jongens laten zich uit hun leven rukken, weg bij familie, wijk en vrienden, om hier in het koude Europa een droom na te jagen. Een wereldberoemde profvoetballer worden, miljoenen verdienen, familie en vrienden thuis helpen, regen brengen bij droogte, betere oogsten, genezing bij ziekte en in beide gevallen, profvoetballer of offerjongere, onsterfelijk worden.

Zondagmiddag liepen in het Philips-stadion zoveel geofferden rond dat ze door de goden – of dat Roger Schmidt en Erik ten Hag zijn of andere figuren hangt van het geloof af – tegenover elkaar konden worden gezet. Antony, Braziliaanse aanvaller, tegenover Mauro Júnior, Braziliaanse verdediger. Er liep een Argentijn rond en beide elftallen hadden een Mexicaan ingezet. Als ze ergens een geschiedenis van jongelingen offeren kennen, is dat in Mexico wel.

De Latijns-Amerikaanse offers aan het Europees voetbal hebben hoe dan ook niet gewerkt. Afgelopen maand werd Zuid-Amerika geteisterd door een gruwelijke hittegolf. In het Argentijnse Gualeguay waar Lisandro Martínez vandaan komt, was het 46 graden Celsius. Intussen zijn overstromingen aan het huishouden. In Brazilië slaan die zo hard toe dat Argentinië hulp heeft geboden. President Jair Bolsonaro heeft daarvoor bedankt.

Toen Antony zondagmiddag tegen PSV speelde, gold voor zijn stad São Paulo code geel. Er worden harde regens verwacht. Hij kan niet naar huis om zijn moeder bij te staan, maar hij heeft haar wel een huis gegeven dat zich niet, zoals het waarschijnlijk gold voor hun woning in de krottenwijk waar hij opgroeide, door de eerste de beste modderstroom laat wegspoelen. Het is de prijs die de dromenjager voor het verwezenlijken van de voetbaldroom betaalt: hij kan zijn familie nu helpen met huizen, doktersrekeningen en andere materiële zaken, maar om dat te doen, moet hij de tijd die hun samen is gegeven, inleveren.

Vlak voor de rust kopte Brian Brobbey hem er snoeihard in. Buiten de lijnen bleef hij op de grasmat liggen. Te veel pijn om zijn triomf te vieren. Daarmee vatte hij het leven van de dromen jagende profvoetballer samen. Hij werd gewisseld voor Danilo Pereira da Silva, ook uit São Paulo. De beeldbelgesprekken tussen de Zuid-Amerikaanse voetballers en hun families moeten afgelopen weken meer over het weer, waterschade en hitte zijn gegaan, dan over voetbal. Een verhouding die ik hier heb geprobeerd te benaderen.

Bijna zou ik de topper FC Twente-PSV bij de vrouwen vergeten. Bij het vrouwenvoetbal lijken grote beloftes en daarmee gepaard gaande grote offers, minder aanwezig. Er lopen daar ook minder speelsters op het veld die huis en haard hebben verlaten om de wortel van onsterfelijkheid na te jagen. In de toekomst zal dat waarschijnlijk veranderen. Daar moeten we bij het feminisme dan blij mee zijn.

Carolina Trujillo is schrijfster.