‘Ik vind mezelf niet zielig, ik mis alleen een sociaal leven’

Spitsuur Nazrien Ozir werd na een zware burn-out volledig afgekeurd. Ze is snel overprikkeld en heeft veel rust nodig. Vrienden heeft ze niet meer, zegt ze. „Ik heb veel nare dingen meegemaakt in mijn leven.”

„Ik sta niet op een bepaalde tijd op, maar volg mijn lichaam. Ik ontbijt eiwitrijk, Franse kwark, want dat is goed tegen stress. Het enige leuke wat ik doe is naar de Albert Heijn gaan met iemand, mijn tante bijvoorbeeld, om bloemen te kopen. In mijn eentje lukt het niet.”
„Ik sta niet op een bepaalde tijd op, maar volg mijn lichaam. Ik ontbijt eiwitrijk, Franse kwark, want dat is goed tegen stress. Het enige leuke wat ik doe is naar de Albert Heijn gaan met iemand, mijn tante bijvoorbeeld, om bloemen te kopen. In mijn eentje lukt het niet.” Foto David Galjaard

Nazrien: „Ik woon al bijna 35 jaar in Nederland. Ik ben in 1988 naar Nederland gekomen vanuit Suriname nadat mijn vader was overleden. Mijn moeder was hertrouwd met een Nederlander en Suriname zat in een diepe economische crisis. Ze besloot naar Nederland te komen omdat zij een veilige toekomst voor ons wilde. Er was niks, alleen oorlog en puin in Suriname. Levensmiddelen kon je nauwelijks vinden of je moest dingen op de bon kopen. Voor olie en suiker stond je heel lang in de rij. Er was een avondklok.

„Het was een hele omwenteling, van het warme Suriname naar Den Helder, of all places. Gelukkig verhuisden we na vijf jaar naar Den Haag. Ik wilde later nooit meer in Den Helder wonen, ik was de wind zat. We moesten altijd op de fiets naar school. Ik was heel dun. Iedereen zei tegen mij: ‘Je moet uitkijken, straks waai je weg, net als Mary Poppins.’

„Ik denk dat mensen mij wel raar vonden omdat ik een accent had en bruin was. Ik vind niet dat ik heel erg gediscrimineerd ben. Ik had gelijk al een vriendinnetje in Den Helder. In Suriname was ik ook al een zwak, ziek kindje, ik had te maken met huiselijk geweld. Mijn vader was slager en elke keer dat hij alcohol dronk, verloor hij zichzelf. Hij sloeg mijn moeder, soms legde hij een mes op haar keel. Ik had last van knopen in mijn maag, waardoor ik niet wilde eten. Al die dingen bleven hangen.

„In 2016 ben ik in de Ziektewet terechtgekomen en in 2018 ben ik volledig afgekeurd. Ik was hiervoor heel creatief en had een rijk sociaal leven, maar ik ben ingestort. Ik vind mezelf niet zielig, ik mis alleen een sociaal leven.”

Prikkels

Nazrien: „Ik sta niet op een bepaalde tijd op, maar volg mijn lichaam. Ik ontbijt eiwitrijk, Franse kwark, want dat is goed tegen de stress. Het enige leuke wat ik doe is naar de Albert Heijn gaan met iemand, mijn tante bijvoorbeeld, om een bosje bloemen te kopen. In m’n eentje lukt het me niet – dan krijg ik paniek – of migraineaanvallen. Als ik terugkom, ben ik echt bekaf door alle prikkels. Dan moet ik even slapen of zitten om bij te komen.

„Ik ga af en toe naar de kinderboerderij om naar de diertjes te kijken. Sporten lukt me niet. Op papier ben ik jong, maar fysiek heb ik meer klachten dan een 93-jarige. Lunchen doe ik thuis; soms kijk ik overdag naar kookprogramma’s of een televisieprogramma als Droomhuis Gezocht. Ik kijk naar First Dates. Ik luister soms naar de Hindostaanse radio, maar heel eerlijk gezegd: dat zijn ook allemaal prikkels, dus vaak doe ik dat niet. Soms ben ik gewoon aan het liggen. Af en toe spreek ik af met een vrijwilliger van stichting Reakt. Dat contact vind ik prettig, want vrijblijvend. Ze snappen mijn beperkingen, of dat ik op het laatste moment afzeg.

„Als ik voor mezelf iets kook, maak ik iets makkelijks. Ravioli die maar vijf minuten in het water moet. De Albert Heijn is vlakbij, die is heel overzichtelijk ingedeeld. Van andere supermarkten word ik vaak onrustig. Ik laat ook boodschappen bezorgen. Mijn moeder kookt voor me en die logeert ook weleens bij me, vanwege mijn paniekaanvallen. Omdat ik zo moe ben, kan ik mijn problemen niet met gedragstherapie oplossen. Soms kan ik niet op woorden komen.

„In 2010 ben ik voor het eerst in een burn-out geraakt, omdat er veel dingen gebeurden in mijn leven. Ik ben twee keer gestalkt, had endometriose en daardoor elke maand zo erg buikpijn dat ik een keer op straat ben flauwgevallen. Mijn baarmoeder moest eruit. Ik ben ook beroofd, heb veel nare dingen meegemaakt. Ik was alleen nog maar aan het overleven, kreeg zware medicatie.

„Ik sprak nooit over mijn privésituatie, tot ik in 2015 heel erge faalangst kreeg. Ik was toen projectsecretaris bij het ministerie van Justitie en kreeg paniekaanvallen. Ik werkte op de 36ste verdieping en soms keek ik of er een raam te vinden was. Ik kon gewoon niet meer.”

Oververmoeidheid

Nazrien: „Als ik moet gaan slapen, dan hoor ik niks meer en gaan mijn oren suizen. Het lukt mij niet meer om op te laden. Ik blijf in die modus van oververmoeidheid. Ik heb geen afspraken buiten de deur, dat gaat echt niet. Daarom heb ik ook geen vrienden meer. Wat ben je oud geworden, zeiden mensen tegen mij. ‘Een verwassen versie van wie ze vroeger was.’

„Ik heb rust nodig. Toch ben ik vaak druk met instanties bellen. Mijn broer kwam vorig jaar in september naar Nederland voor een dotteroperatie, maar moest acuut een zware hartoperatie ondergaan met vijf bypasses. Tijdens de operatie kreeg hij een herseninfarct. Hij is daar nooit goed van hersteld. Ook kreeg hij last van herbeleving van een roofoverval die hij heeft meegemaakt in Suriname in 2012. Zes rovers hebben hem toen met een wapen op zijn hoofd geslagen, daarbij liep hij hersenbeschadiging op.

„We hebben nu samen met een advocaat een aanvraag ingediend, zodat hij zijn medische behandeling en ondersteuning van zijn familie in Nederland kan krijgen. Deze aanvraag dreigt nu te worden afgewezen. Immigratiedienst IND zegt dat hij in Suriname de zorg kan krijgen die hij nodig heeft. Maar iedereen die daar is geweest, weet dat de medische zorg in ernstige crisis is en dat behandelingen niet of niet goed kunnen worden gegeven. De zorgen voor en over mijn broer brengen veel stress met zich mee.

„Ik ben zelf ook helemaal uitgeput. Een keer per week ga ik naar de fysio, met de psycholoog ben ik gestopt. Ik heb geen verwachtingen meer van het leven, het moet maar komen zoals het is.”

In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl