Recensie

Recensie Media

Armoede, mishandeling en de wil om te overleven in ‘Maid’

Serie De miniserie Maid is een zorgvuldig opgebouwd, uitmuntend geacteerd drama. Margaret Qualley schittert als jonge moeder die ontsnapt uit een giftige relatie.
Margaret Qualley in de indrukwekkende serie Maid.
Margaret Qualley in de indrukwekkende serie Maid. Netflix

Hij lijkt zo cool, de barman die in zijn vrije tijd Bukowski leest, in een trailer woont en zich verder van niemand iets aantrekt. Een vroegwijze jongen, die net als jij opgroeide met een labiele moeder die meer zorg vergde dan ze kon geven. Samen tegen de wereld – je trekt bij hem in. Tot je in verwachting raakt en besluit om het kind te houden; er knapt iets in hem, hij vaart tegen je uit, zijn drinkgedrag neemt steeds zorgelijker vormen aan, en jij zit vast. Bang én moeder, zonder een eigen inkomen.

Maid begint met een vlucht: na de zoveelste dronken driftbui scheurt Alex (Margaret Qualley) midden in de nacht weg van de trailer waar Sean (Nick Robinson) zijn roes ligt uit te slapen, met hun tweejarige dochter Maddy achterin. Alex heeft achttien dollar op haar rekening, alleen een middelbare schooldiploma en ze is „níet mishandeld”, zegt ze stellig tegen de dame van de sociale dienst. Ironisch genoeg maakt dat haar situatie nog moeilijker.

Wat volgt in tien afleveringen van in totaal ruim negen uur is een zorgvuldig opgebouwd, uitmuntend geacteerd drama waarin de Amerikaanse maatschappij fijnzinnig gefileerd wordt. Alex kan (mits ze haar eigen spullen en vervoer betaalt) aan de slag als werkster en krijgt zo een inkijkje in het leven van anderen, van het rijke eenzame kreng Regina (Anika Noni Rose) tot een vriendelijk lesbisch koppel met een tuin als een stadspark. Alex is een observator met heimelijke schrijfambities, dus het werk op zich ligt haar wel. Ze poetst als een bezetene en krabbelt haar indrukken ’s avonds in een schrift.

Maar een baan is niet alles – onderdak, eten en peuteropvang vergen meer dan de paar tientjes cash per dag die het schoonmaakwerk oplevert. Bovendien eist Sean gedeelde voogdij over Maddy en scharen hun gezamenlijke vrienden zich achter hem. Alex raakt verstrikt in een bureaucratisch labyrint van formulieren, identiteitspapieren en andere bewijzen van haar bestaan en betrouwbaarheid – en wie denkt dat dit alleen in dat verre ruige Amerika voorkomt, kijkt hier niet goed genoeg om zich heen. Het prachtige, beweeglijke gezicht van voormalig fotomodel Qualley (1994) is een ideaal canvas om zo’n taai en frustrerend proces op los te laten: haar reacties vervelen nooit, haar strijd wordt de jouwe.

Maid is losjes gebaseerd op een autobiografische bestseller uit 2019 (Maid: Hard Work, Low Pay and a Mother’s Will to Survive van Stephanie Land), maar werd onder supervisie van toneelauteur Molly Smith Metzler uitgebreid tot een universeler verhaal over hedendaagse armoede en de lange tentakels van mishandeling. Wangedrag als dat van Sean komt ergens vandaan: stukje bij beetje leer je meer over zijn verslaafde moeder en zijn agressieve stiefvader. Alex zelf heeft ook de nodige bagage: één blik op haar moeder Paula, een labiele hippie-kunstenaar die van de ene naar de volgende gedoemde relatie fladdert, en je snapt in wat voor chaos ze is opgegroeid. „Ik zorg al voor haar sinds ik zes ben”, zegt ze gelaten tegen een hulpverlener.

De rol van Paula is een triomf van Qualley’s eigen moeder, Andie MacDowell – we kennen haar als de ingetogen schoonheid uit Groundhog Day (1993) en Four Weddings and a Funeral (1994), maar hier gooit ze voor het eerst alle remmen los. Voor Paula’s gekte putte MacDowell uit haar eigen geschiedenis met haar bipolaire moeder, en dat resulteert in een hartverscheurend personage: totaal onbetrouwbaar, maar bij vlagen heel lief.

Maid telt een paar minpuntjes: de schaarse geluksmomenten neigen naar zoetsappigheid, de soundtrack vervalt nogal eens in gejengel. Maar daar staan talloze ontroerende scènes, droge grappen en een topcast tegenover – zelfs de nu vijfjarige Rylea Nevaeh Whittet weet als Maddy te overtuigen.