Gelukkige getrouwde mannen die ‘spanning’ zoeken, zijn allemaal hetzelfde

Over seks Milou van Rossum voegt het woord bij de daad. Deze week: betekenisloze seks.
Illustratie Merel Corduwener

De afgelopen weken ging het in deze rubriek over buitenechtelijke en open relaties. „Breek me de bek niet open”, begon de mail die A* naar aanleiding daarvan stuurde. A is, zover ze weet, nooit bedrogen en heeft nooit iets gehad met een gebonden man. Maar ze is er wel veel tegengekomen tijdens het online daten. Die mannen verschilden „in de mate van stiekem of openlijk daten, zich schuldig voelen of niet” maar waren volgens haar uiteindelijk „allemaal hetzelfde”. „Als je door hun soms heel charmante praatjes heen prikt, blijkt dat jij simpelweg moet fungeren als een gratis escort die liefst ook nog al hun fantasieën vervult. Ze hebben niets voor je over, willen totaal geen band met je opbouwen, en ze houden je nadrukkelijk gescheiden van hun relatie. Of je daar maar even voor wilt komen opdraven.”

A noemt deze houding „ontmenselijking van de ander”. „Maar die mannen vinden het heel normaal. Sterker nog: als jij ook voorwaarden stelt, of ze aanspreekt op hun gedrag, zijn de rapen gaar. Dan ben je aan het claimen, een doodzonde in hun ogen.”

Het circuit van „gelukkige getrouwde mannen” die „spanning” zoeken, zou lachwekkend zijn als niet het niet zo treurig was, vindt ze. „Betekenisloze seks moet de sleur van alledag doorbreken en hun relatie draaglijk houden. Ze hoeven van mij niet bij hun vrouw weg, maar die laffe levenshouding vind ik afstotelijk. Laat ze maar met ‘gelukkig getrouwde’ vrouwen daten, dan kunnen ze de existentiële verveling op elkaar afreageren. Ik heb nog liever een Tarzan, daar zit tenminste geen ongeïnteresseerde vent aan vast.”

Totaal tegenovergesteld is de ervaring van een tachtigjarige vrouw*: zij heeft bewust gekozen voor een relatie met een gebonden man, en is daar zeer tevreden over. „Vijf jaar geleden overleed mijn man, de liefde van mijn leven, met wie ik heel erg gelukkig getrouwd was”, mailde ze. „En toch, na anderhalf, twee jaar kreeg ik behoefte aan ‘iets’ met een man. Wat wist ik niet meteen, wel dat het niet te veel, niet te uitgebreid moest zijn.” Na een kort uitstapje met een man „met wie het niet klikte”, kon ze haar wensen duidelijk formuleren: „De man dient getrouwd te zijn, niet te dichtbij te wonen en evenmin uit mijn eigen culturele omgeving te komen.” Ze wil namelijk wel graag „het fysieke samenzijn”, maar „niet in de valkuil van verliefdheid en emotionele gebondenheid trappen.”

Via een site ontmoette ze twee jaar geleden een iets jongere man die aan alle eisen voldoet, en met wie ze sindsdien een „intieme seksrelatie” heeft. „Ik heb er weleens wat over losgelaten tegenover vrouwelijke leeftijdsgenoten. Vaak stuit ik op onbegrip, soms op morele afkeuring (ik mag het de wettige echtgenote niet aandoen), soms op lichte jaloezie. Jammer. Mij geeft het een ultiem gevoel van vrijheid en ik geniet ervan op mijn leeftijd nog seksueel actief te zijn, en hopelijk nog een tijd te blijven.” 

Wij gaan twee maanden met zomerstop. In september zijn we terug, en dan gaan we het hebben over erectiestoornissen en de kwestie die een vrouw van zestigplus* instuurde: „Waarom zijn er nog steeds mannen die geen of te weinig moeite willen doen – of is het kunnen – om hun lief, hun wijfje desnoods, te bevredigen?” „Mijn laatste lief”, schreef zij, „is geen domme man – integendeel. Ook meerdere vrouwen meegemaakt in zijn leven. Maar interesse voor het laten klaarkomen van zijn meisje, ho maar. Aanwijzingen en tips van mijn kant waren aan dovemansoren gericht.”

Komt dit vaker voor? Is het wellicht generatiegebonden? Schrijf!

*Namen op verzoek weggelaten, maar bekend bij de redactie

Meepraten? Ideeën? Mail naar seks@nrc.nl