Recensie

Recensie Auto

De Toyota Mirai: een vorstelijke limousine voor de diehards

Autotest De waterstofauto van Toyota rijdt vorstelijk, vindt . Klein probleempje: tanken kan bijna nergens.

Foto Merlijn Doomernik

Een waterstof-Toyota voor de consument, de tweede al. De nieuwe Mirai had doodnormaal kunnen zijn als waterstof het succesverhaal was geworden dat fabrikanten tot een jaar of tien terug nog verwachtten. Nu is hij een exotische outsider met precies één concurrent, de Hyundai Nexo.

Het klonk zo intrigerend vernuftig. Waterstof wordt in de auto door een brandstofcel, een intern chemisch fabriekje, omgezet in elektriciteit die een elektromotor voedt. Het is elektrisch rijden zonder opladen, want waterstof tank je gewoon bij de pomp, mits voorhanden. Tanken ging zeker toen veel sneller dan laden, en als transporteerbaar goed was waterstof inpasbaar binnen de bestaande tankinfrastructuur. De olieboeren hoorden tot genoegen dat ze konden blijven. Dus werkte iedereen aan waterstofauto’s; Ford, Honda, Hyundai, Mercedes, Opel, Nissan en Toyota.

Dat was vóór de Tesla-revolutie de veelbelovende scenario’s naar het vergeetboek innoveerde. Batterij-elektrisch rijden kwam en overwon, het laadnetwerk vertakte zich, de laadsnelheden stegen. Alleen Hyundai en Toyota hielden de brandstofcel in ere. Waterstof wordt inmiddels breed gebagatelliseerd als omslachtige methode van elektrisch rijden en de bewegingsvrijheid voor de laatste Mohikanen is minimaal. Tanken kan in Nederland bijna nergens. Dan zijn er de klimatologische bezwaren. Veel waterstof wordt niet klimaatneutraal geproduceerd en groene waterstof is kostbaar.

Of krijgen de diehards toch gelijk? In het vrachtverkeer zou waterstof om logistieke redenen een comeback kunnen maken. Je voorkomt tijdverlies bij voor vrachtwagens extreem kostbare laadpalen, en voor lange afstanden is waterstof wellicht de veiligere keuze. Stellantis komt alweer met een waterstofbestelbus, het aantal trucks op waterstof neemt toe. Qua personenwagens; wat als de laadinfrastructuur op de grenzen van de groei stuit? Dan zouden veelrijders alsnog ernstige nostalgie kunnen ontwikkelen naar een in theorie gebruiksvriendelijker alternatief.

Het belangrijkste verschil tussen Mirai I en Mirai II is gratie. De eerste was een Godzilla-variant op de huidige Prius, de nieuwe werd een elegante sedan in hatchbackvorm, een soort Japanse CX met Toyota-muilkorf. Zijn kloeke lengte van bijna vijf meter heeft een reden; de techniek neemt veel ruimte in. Drie waterstoftanks liggen in T-vorm op het chassis; één in lengterichting onder de middentunnel, twee kleinere dwars onder de achterbank. Anderzijds wist Toyota met de brandstofcel onder de motorkap en de elektromotor achter een voor het rijgedrag ideale gewichtsverdeling te bereiken van 50 procent op de voor- en 50 procent op de achteras. Goed nieuws voor de chauffeur, een teleurstelling voor de passagiers. Op de achterbank is het krap en de kofferruimte van 321 liter is microscopisch voor een limo van zijn grootte.

Anderzijds is de startprijs van 66 mille relatief schappelijk in vergelijking met de 80.000 die de vorige kostte. De Mirai 2.0 levert meer vermogen en rijdt stil en comfortabel als de topklasser die hij op het onderstel van Lexus’ topmodel LS ook wel een beetje is. Met die auto heeft hij zowel de Jaguar-achtig lage daklijn en navenant beperkte hoofdruimte als de fluwelen toets gemeen. Vorstelijker wordt het niet. Voor kalme rijders is de 182 pk sterke Mirai een limousine om diepgelukkig van te worden.

50 minuten wachten

Maar dan is na 500 kilometer de tank leeg en je bent niet in Arnhem, niet bij het eerste Nederlandse waterstofstation in Rhoon en niet bij Shell-station Den Ruygen Hoek langs de A4, waar je sinds kort eenvoudig waterstof kunt tanken. Je bevindt je in Groningen, waar grote plannen voor een regionale waterstofeconomie vooralsnog niet hebben geleid tot een solide tanknetwerk. Gelukkig kan ik in Assen terecht voor een tankbeurt bij het H2Refuel Fleet Owner Station dat de firma Resato voor bedrijven ontwikkelde. Een tank vullen kost niet 5 maar 50 minuten, maar dat kan ijs en weder dienende dan wel onder kantoortijd en op eigen erf. Toyota-importeur Louwman biedt beheerders van een vloot Mirai’s als achtervang zo’n kleinschalige tanklocatie aan. Tweede vangnet is de tankservice. Op locaties binnen 50 kilometer van een waterstofstation kunnen Mirai-rijders hun auto door Toyota laten tanken. Hun situatie is, kortom, nog niet opwekkend.

Duitsland is voortvarender. Daar kan tanken inmiddels op 91 punten. Hoe snel en efficiënt dat gaat, ervaar je bij de Shell langs de A4. Het gebruiksgemak blijft toch hangen na de eindeloze uren koukleumen en wachten bij laadstations in heel het land. Natuurlijk, op een dag laden we allemaal in vijf minuten. Maar als het nu al zo kan; gaarne. De auto is exquise.