‘Ik wil niet op kantoor, maar lekker bewegen’

Verdienen & uitgeven Sam Almeida-Hoving (22) werkt als leerling-dakdekker bij het bedrijf van haar vader. „Het werk is heel leuk, maar ook heel zwaar. Zodra ik thuis ben gekomen, val ik vaak op de bank al in slaap.”

in

‘Voordat corona kwam, werkte ik in de horeca, en ik had het daar heel erg naar mijn zin. Maar sinds Covid-19 gebeurde er natuurlijk helemaal niks meer. Ik had een vast contract, dus ik kreeg wel gewoon betaald, maar ik vond het helemaal niet leuk. Mijn vader is mede-eigenaar van een dakdekkersbedrijf en hij had het superdruk, dus hij zei: ‘Als je wilt helpen, graag!’ Mijn broertje was al in de leer als dakdekker, hij volgt ook echt de opleiding. We hebben een hele goede band en het leek me wel gezellig om samen op het dak te staan.

„Aanvankelijk werkte ik drie dagen per week. Dat heb ik teruggebracht naar twee, want het is echt heel erg zwaar. Die rollen dakbedekking wegen 25 kilo per stuk en moeten steeds verplaatst en bijgesneden worden. Daarnaast is een groot dak schoonvegen van bijvoorbeeld een bedrijf ook al slopend. Als ik na mijn werk thuiskom, val ik vaak op de bank al in slaap. Dus hoe leuk ik het ook vind, als ik hiermee doorga, kan ik rond mijn dertigste met pensioen.

„Wat ik dan wel moet gaan doen, weet ik nog niet. De horeca wordt het niet meer, want die cao is zo slecht. Naast het dakdekken zit ik op dit moment ook twee tot drie dagen op kantoor van het zonnepanelenbedrijf van mijn zwager. Maar uiteindelijk wil ik ook geen kantoorbaan, ik moet lekker kunnen bewegen.”

uit

‘Mijn man en ik zijn afgelopen september getrouwd. We wilden heel graag in Italië trouwen, maar door corona werd dat ineens een stuk ingewikkelder. Normaal houd ik heel erg van dingen organiseren, en je eigen huwelijk plannen moet natuurlijk heel leuk zijn. Maar dit was wel stressvol omdat we steeds onzeker waren of het allemaal door kon gaan.

„Uiteindelijk hebben we van de tweehonderd man op de lijst er vijftig uitgenodigd om te komen. De rest keek mee via Zoom. Gelukkig was het qua besmettingen in de zomer heel rustig in het gebied waar wij zaten, en alles was buiten, dus zo kon het goed doorgaan. En een bruiloft in Italië is een stuk goedkoper dan in Nederland. De corsages kostten bijvoorbeeld maar 3 euro per stuk. In Nederland zijn ze 7 tot 15 euro. De lunch kostte ons 1.000 euro en het diner 3.500. In totaal kwamen we rond de 6.500 euro uit.

„Sinds ons huwelijk wonen we in ons nieuwe huis in Zwijndrecht. Het huis was echt een bouwval. Het stond als een van de weinige woningen al vier weken op Funda. Daardoor hebben wij het kunnen kopen. Bij andere woningen kwamen we er niet eens tussen. We hebben heel wat moeten klussen, de hele familie heeft geholpen. Nu wonen we in een heel fijn huis. Ik betaal de hypotheek en mijn man de andere vaste lasten en dan geven we beiden ongeveer evenveel uit.”